نوروفیدبک

در ابتدای درمان، EEG پایه در حالت استراحت ثبت و با QEEG به نقشه‌های رنگی و تحلیل‌های فرکانسی تبدیل می‌شود. این ارزیابی الگوهای بیش‌فعالی، کم‌فعالی یا ناهماهنگی نواحی مغز را بررسی کرده و ارتباط احتمالی آن‌ها با علائم رفتاری را مشخص می‌کند. خروجی آن، یک «پروفایل مغزی» است که اهداف آموزش یا مداخله را تعیین می‌کند.

پس از تحلیل نقشه مغزی، درمانگر پروتکل شخصی‌سازی‌شده را طراحی می‌کند: ناحیه هدف، باندهای افزایش/کاهش و هدف تمرین مشخص می‌شوند. سپس آستانه‌ها، نوع پاداش، نسبت Reward/Inhibit و مدت هر جلسه تنظیم می‌گردد. این پروتکل مانند نسخه درمانی است؛ اما به‌جای دارو، الگوی هدفِ فعالیت مغز را تمرین می‌دهد.

در این مرحله، الکترودها طبق سیستم بین‌المللی 10–20 روی ناحیه هدف قرار می‌گیرند. پوست سر با ژل آماده شده و امپدانس کاهش می‌یابد تا سیگنال شفاف ثبت شود. سپس نویز و آرتیفکت‌های حرکتی یا عضلانی بررسی می‌شوند؛ پس از پایداری داده‌ها، مراجع برای دریافت بازخورد و شروع آموزش آماده است.

در این مرحله، نرم‌افزار فعالیت لحظه‌ای مغز را با هدف پروتکل مقایسه می‌کند. هر بار که الگوی مطلوب ایجاد شود، بازخورد مثبت مانند ادامه صدا، شفاف‌شدن تصویر یا پیشرفت بازی ارائه می‌شود. این فرآیند بر پایه شرطی‌سازی عملی است و با تکرار، به تقویت تدریجی الگوهای هدف در شبکه‌های عصبی کمک می‌کند.

در طول جلسه، نرم‌افزار EEG، نسبت‌هایی مانند Theta/Beta و کیفیت سیگنال را لحظه‌ای پایش می‌کند. درمانگر نیز نویز، انقباض عضلانی، پلک‌زدن و حواس‌پرتی را کنترل می‌کند. داده‌ها ثانیه‌به‌ثانیه ذخیره می‌شوند تا روند جلسات مقایسه و تمرین بر پایه فعالیت واقعی مغز، نه آرتیفکت‌ها، تنظیم شود.

پس از چند جلسه، روند QEEG، کیفیت یادگیری، تحمل مراجع، گزارش‌های رفتاری و تست‌های شناختی با هم بررسی می‌شوند. بر اساس میزان پیشرفت، پروتکل ادامه، تقویت یا تنظیم می‌شود؛ مانند تغییر آستانه‌ها، لوکیشن، نسبت Reward/Inhibit یا مدت تمرین. این بازبینی دوره‌ای، درمان را دقیق و شخصی‌سازی‌شده نگه می‌دارد.